Ik hoor geluiden. Mooie geluiden. Hoewel ze me bekend voorkomen weet ik ze moeilijk te plaatsen. De prachtige geluiden van vogels worden verstoord door het schrelle geluid wat uit mijn telefoon komt…de wekker.
Na de derde keer dat dit irritante muziekje eruit komt besef ik me dat ik er niet onderuit kom om mijn bed uit te gaan. Ik zoek naar redenen om  te kunnen blijven liggen. Ik kan er geen vinden. Opeens besef ik me dat ik weer in de keiharde realiteit ben. Ik sla slaapdronken de dekens van me af en besef me dat ik het de vorige avond en nacht weer eens te laat gemaakt hebt.
Onder de douche kan ik mijn gedachte er niet bij houden. Ik bevind me tussen het konijn dat in de koplampen van een auto kijkt een platgereden kikker.
Droog me af, trek op mijn maandag-ochtend-tempo mijn broek, blouse en schoenen aan. Beneden aangekomen word ik geconfronteerd met de vragen die mijn huisgenoot op me afvuurd. Waar ben je geweest? Hoe was het? Ben je weer naar de klote jongen? Ik vind hem lief en beantwoord kort zijn vragen.
Ik verlaat het huis om naar de tijd van mijn leven te gaan. Doe de deur open. Ik stap op mijn fiets en rijd door de voor mijn gevoel dikke drap yoghurt naar het station.
Ik kijk op mijn horloge en zie dat ik nog wel even tijd heb om iets te drinken te halen om de verwachte man met de hamer later deze dag te kunnen verslaan.